تشخیص افسردگی کودکان از چشم آنها

«برندون گیب»(Brandon Gibb)، مدیر موسسه اختلالات خلقی دانشگاه بینگهمتون و استاد برجسته روانشناسی دانشگاه ایالتی نیویورک گفت: بیشتر آسیب‌پذیری‌هایی که ما روی آنها تمرکز می‌کنیم، هنوز در این دوره زمانی در حال پیشروی هستند. شما می‌توانید آسیب‌ها را در زمان پیشروی ببینید؛ نه این که آنها را فقط زمانی که بروز کرده‌اند و کاملاً پایدار هستند، بررسی کنید.
به گزارش بهداشت نیوز،  پژوهش جدید «دانشگاه بینگهمتون»(Binghamton University) و «دانشگاه ایالتی نیویورک»(SUNY) نشان می‌دهد که افسردگی می‌تواند بر نحوه واکنش کودکان به احساسات چهره‌ از جمله حالت‌های شاد و غمگین تأثیر بگذارد. همچنین، پژوهش آنها نشان داد که این الگوهای توجه بسته به این که آیا کودک سابقه افسردگی خانوادگی دارد یا خیر، متفاوت هستند.پژوهشگران موسسه اختلالات خلقی دانشگاه بینگهمتون بر درک چگونگی ایجاد افسردگی در دوران کودکی و نوجوانی تمرکز دارند. آنها بررسی می‌کنند که چگونه عواملی مانند سابقه خانوادگی و تجربیات عاطفی در بروز خطر افسردگی در آینده نقش دارند.آنها امیدوارند که با شناسایی زودهنگام این الگوها بتوانند تلاش‌ها را برای تشخیص و پیشگیری از افسردگی پیش از شدیدتر شدن آن بهبود ببخشند.
«برندون گیب»(Brandon Gibb)، مدیر موسسه اختلالات خلقی دانشگاه بینگهمتون و استاد برجسته روانشناسی دانشگاه ایالتی نیویورک گفت: بیشتر آسیب‌پذیری‌هایی که ما روی آنها تمرکز می‌کنیم، هنوز در این دوره زمانی در حال پیشروی هستند. شما می‌توانید آسیب‌ها را در زمان پیشروی ببینید؛ نه این که آنها را فقط زمانی که بروز کرده‌اند و کاملاً پایدار هستند، بررسی کنید.
پژوهش‌های پیشین، افسردگی را با توجه بیشتر به حالت‌های غمگین چهره مرتبط دانسته بودند، اما این اثرات عموماً اندک بوده‌اند و پژوهشگران نمی‌دانستند که آیا این الگوهای توجه به افسردگی کمک می‌کنند یا ناشی از آن هستند.این اولین پژوهشی است که بررسی می‌کند چگونه علائم افسردگی و سوگیری‌های توجه در کودکان ممکن است به مرور زمان بر یکدیگر تأثیر بگذارند.
«کلی گیر»(Kelly Gair)، دانشجوی مقطع دکتری دانشگاه بینگهمتون و پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: نکته واقعاً بدیع این است که ما این روابط تعاملی را بررسی کردیم. ما بین سوگیری‌های توجهی و علائم افسردگی، نحوه پیش‌بینی متقابل یکدیگر توسط آنها را در مقاطع زمانی گوناگون بررسی کردیم که کاری بدیع است و پیشتر انجام نشده بود.
گیر، گیب و همکارشان «لسلی ای. بریک  (Leslie A. Brick) از «دانشگاه نیومکزیکو»(UNM) برای بررسی این روابط، ۲۴۲ کودک و مادرانشان را به مدت دو سال تحت نظر گرفتند. شرکت‌کنندگان هر
۶ ماه یک بار برای ارزیابی بازمی‌گشتند.
کودکان در طول هر بازدید، دو چهره‌ را روی نمایشگر می‌دیدند. یکی از چهره‌ها حالت خنثی و دیگری حالت عاطفی - شاد، غمگین یا عصبانی - را نشان می‌داد. فناوری ردیابی چشم، میزان جلب توجه کودکان و مدت زمان تمرکز آنها روی چهره‌ها را اندازه‌گیری می‌کرد. کودکان به چهره‌هایی که احساسات متفاوتی را روی نمایشگر نشان می‌دادند، نگاه می‌کردند و فناوری ردیابی چشم، محل انحراف توجه آنها را ثبت می‌کرد.
یافته‌های این پژوهش نشان دادند که افزایش علائم افسردگی بسته به پیشینه خانوادگی، توجه کودکان را به طور متفاوتی تحت تأثیر قرار می‌دهد.