آزادگان؛ توسعه یک میدان مشترک در مقیاس ملی

میدان نفتی آزادگان با وجود تحریم و شرایط اخیر کشور بدون‌وقفه در حال توسعه است. توسعه این میدان با استفاده از فناوری‌های نو، جذب سرمایه‌ و راهکارهای عبور از تحریم‌ها، نمونه‌ای بی‌نظیر از مدیریت ایرانی و تجربه‌ای جدید و ارزشمند در صنعت نفت کشور به شمار می‌رود.
به گزارش شانا، میدان مشترک آزادگان درغرب کارون، یکی از مهم‌ترین طرح‌های توسعه‌ای صنعت نفت و از میدان‌هایی است که اهمیت آن فراتر از میزان تولید روزانه نفت تعریف می‌شود. موقعیت مرزی میدان، ظرفیت بالای تولید، ضرورت صیانت از منابع مشترک و پیچیدگی توسعه یک مخزن بزرگ، آزادگان را به یکی از پروژه‌های شاخص صنعت نفت برای افزایش تولید، به‌کارگیری فناوری و استفاده از ظرفیت‌های داخلی تبدیل کرده است.
آزادگان در مجاورت مرز عراق و حدود ۸۰ کیلومتری غرب اهواز قرار دارد و توسعه آن سال‌هاست در کانون برنامه‌های صنعت نفت قرار گرفته است. اکنون رویکرد توسعه این میدان به‌سمت یکپارچه‌سازی آزادگان شمالی و جنوبی حرکت کرده؛ رویکردی که قرار است توسعه بخش‌های مختلف میدان را در قالب برنامه‌ای منسجم دنبال کند و ظرفیت‌های مطالعاتی، مهندسی و اجرایی موجود را در مسیر هدفی مشترک قرار دهد.
 یک هدف بزرگ؛ ۵۵۰ هزار بشکه در روز
براساس هدف‌گذاری انجام‌شده، تولید میدان باید از روزانه ۲۰۵ هزار بشکه به ۵۵۰ هزار بشکه افزایش یابد؛ یعنی افزایش تولید ۳۴۵ هزار بشکه در روز. این افزایش برای یک دوره هشت‌ساله هدف‌گذاری شده است.
رسیدن به چنین ظرفیتی، صرفاً به معنای حفر چاه‌های بیشتر نیست. توسعه یک میدان در این مقیاس، زنجیره‌ای از فعالیت‌ها را به یکدیگر متصل می‌کند؛ از شناخت و مدیریت مخزن و طراحی مهندسی گرفته تا حفاری، تکمیل چاه‌ها، تأمین کالا، توسعه تأسیسات و مدیریت تولید.
از همین رو، توسعه یکپارچه آزادگان را باید برنامه‌ای فراتر از یک پروژه افزایش تولید دانست؛ برنامه‌ای که قرار است ظرفیت‌های مختلف میدان را در یک مسیر مشترک قرار دهد.
 توسعه یکپارچه؛ پاسخ به پیچیدگی میدان
یکی از ویژگی‌های مهم مسیر جدید توسعه آزادگان، اجرای طرح به‌صورت یکپارچه برای بخش‌های شمالی و جنوبی میدان است. چنین رویکردی امکان هماهنگی بیشتر میان مطالعات، طراحی، تأمین کالا و فعالیت‌های اجرایی را فراهم می‌کند و می‌تواند از پراکندگی تصمیم‌ها و دوباره‌کاری در مراحل مختلف توسعه بکاهد.
این مرحله اگرچه هنوز به معنای ورود کامل پروژه به عملیات میدانی نیست، اما بخش مهمی از مسیر توسعه را شکل می‌دهد؛ زیرا تصمیم‌هایی که در مطالعات و طراحی گرفته می‌شوند، مستقیماً بر هزینه، زمان اجرا، انتخاب فناوری و میزان تولید نهایی اثر می‌گذارند.
در پروژه‌ای با چنین ابعادی، سرعت نیز در این مرحله اهمیت دارد. هرچه مطالعات، طراحی و تأمین کالا منسجم‌تر و سریع‌تر پیش برود، امکان ورود به مراحل اجرایی با آمادگی بیشتری فراهم خواهد شد.