آموزش و فرهنگ؛ قربانیان خاموش تورم در سبد هزینه خانوار

افزایش مستمر هزینه‌های زندگی و فشارهای معیشتی، به‌تدریج اولویت‌های اقتصادی خانواده‌ها را تغییر داده است؛ تغییری که یکی از نگران‌کننده‌ترین پیامدهای آن، کاهش سهم آموزش و فرهنگ در سبد هزینه خانوار است. هنگامی که بخش عمده درآمد خانواده صرف تأمین مسکن، خوراک، درمان و سایر نیازهای ضروری می‌شود، هزینه‌هایی مانند خرید کتاب، شرکت در کلاس‌های آموزشی، فعالیت‌های هنری و حتی تفریحات فرهنگی، در نخستین ردیف مخارج قابل حذف قرار می‌گیرند.
این وضعیت اگرچه ممکن است در کوتاه‌مدت راهی برای مدیریت هزینه‌های زندگی باشد، در بلندمدت پیامدهایی فراتر از اقتصاد خانواده به همراه خواهد داشت. کاهش دسترسی کودکان و نوجوانان به آموزش‌های مکمل، محرومیت از فعالیت‌های فرهنگی و محدود شدن فرصت‌های یادگیری، می‌تواند شکاف آموزشی و فرهنگی میان خانواده‌های برخوردار و کم‌برخوردار را عمیق‌تر کند.
نگرانی اصلی آن است که تورم، علاوه بر کاهش قدرت خرید امروز مردم، فرصت‌های رشد و پیشرفت نسل آینده را نیز تحت تأثیر قرار دهد. آموزش و فرهنگ نباید به کالاهایی لوکس تبدیل شوند که تنها گروهی از جامعه توان بهره‌مندی از آنها را داشته باشند.
در چنین شرایطی، حمایت هدفمند از خانواده‌های کم‌درآمد، توسعه خدمات آموزشی و فرهنگی ارزان‌قیمت، تقویت کتابخانه‌های عمومی و گسترش برنامه‌های رایگان برای کودکان و نوجوانان ضرورتی انکارناپذیر است. سیاست‌گذاری اقتصادی زمانی به بهبود واقعی کیفیت زندگی می‌انجامد که در کنار تأمین نیازهای ضروری، از حق جامعه برای آموختن، اندیشیدن و رشد فرهنگی نیز صیانت کند.