تأثیر مصرف یک ویتامین برای افراد در معرض خطر ابتلا به سرطان خون

یکی از راه‌های غلبه بر برخی سرطان‌ها، جلوگیری از شکل‌گیری آنها از همان ابتدا است.
به گزارش مهر به نقل از ساینس‌آلرت، در همین راستا، توجه فزاینده‌ای به استفاده از ویتامین C برای مقابله با اختلالات خونی پیش‌سرطانی و سرطان‌های خون در مراحل اولیه معطوف شده است.
سطح ویتامین C در بدن افراد مبتلا به سرطان‌های خون اغلب به‌طور مزمن پایین است؛ از دیرباز این بحث مطرح بوده که آیا جبران کمبود این ویتامین می‌تواند به‌عنوان روشی برای درمان سرطان عمل کند یا خیر.
تاکنون، شواهد موجود در این زمینه بسیار متناقض و متفاوت بوده‌اند.
به‌منظور گردآوری داده‌های بیشتر- به‌ویژه در مورد تأثیرات ویتامین C پیش از آنکه سرطان به‌طور کامل شکل بگیرد- تیمی متشکل از پژوهشگران دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی
فاز ۲ را با شرکت ۱۰۹ نفر به پایان رسانده‌اند.
نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که مصرف روزانه ۱۰۰۰ میلی‌گرم ویتامین C (به‌صورت خوراکی) با کاهش ۶۵ درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دریافت‌کننده دارونما مرتبط بوده است.
«پیتر جونز»، متخصص اپی‌ژنتیک از مؤسسه ون اندل، می‌گوید:
«ما بسیار هیجان‌زده‌ایم و با احتیاط خوش‌بین هستیم که نتایج ما بتواند روزی به روشی ساده برای بهبود مراقبت‌ها و پیامدهای درمانی برای افراد مبتلا به اختلالات پیش‌لوسمی تبدیل شود.»
نرخ بقای بهتر در میان افرادی که ویتامین C مصرف می‌کردند، یکی از یافته‌های کلیدی این گزارش بود.
تمامی شرکت‌کنندگان در این کارآزمایی، تشخیص‌هایی نظیر
 «سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص» (CCUS) یا بدخیمی‌های میلوئیدی کم‌خطر مانند «سندرم میلودیسپلاستیک» (MDS) داشتند؛ شرایطی که همگی می‌توانند به نوعی سرطان خون سرسخت و دشوار، یعنی «لوسمی میلوئیدی حاد» (AML) منجر شوند.
در حال حاضر، هیچ درمان شناخته‌شده‌ای برای جلوگیری از تبدیل CCUS به AML وجود ندارد. برای درمان MDS می‌توان از پیوند سلول‌های بنیادی استفاده کرد، اما این روش برای همه بیماران مناسب نیست.
بر اساس تحقیقات پیشین، مشخص شده است که ویتامین C به عنوان یک کمک‌کننده مهم برای آنزیم TET۲ (نوعی پروتئین فعال) عمل می‌کند.
آنزیم TET۲ می‌تواند با کنترل «کلیدهای ژنی» (تنظیم‌کننده‌های ژن)، به محافظت در برابر سلول‌های سرطانی کمک کند. در اختلالات خونی، نظیر آنچه در این پژوهش بررسی شده، عملکرد TET۲ اغلب دچار اختلال می‌شود.
فرضیه این است که تأمین و حفظ سطح کافی ویتامین C باعث می‌شود TET۲ به درستی کار کند و وظیفه خود، یعنی پیشگیری از سرطان، را به انجام برساند. البته این موضوع به‌طور مستقیم در این کارآزمایی اندازه‌گیری نشده و نیازمند تأیید در مطالعات آینده است.